2020-იანებმა მრავალი წარმოუდგენელი სერიალი მოგვცა სხვადასხვა არხსა და პლატფორმაზე, „ანდორიდან“ „შოგუნამდე“. ზოგიერთი ეს შესანიშნავი შოუ მრავალსეზონიანია ან განახლდა მეორე სეზონით წარმატების გამო, თუმცა არის სერიალებიც, რომლებიც ერთ სეზონში სრულდება. ფაქტობრივად, ყველაზე ძლიერი თხრობა სწორედ ლიმიტირებული, ერთსეზონიანი სერიალებიდან მოდის, რომლებმაც ზუსტად იციან, როდის დაიწყონ და როდის დაასრულონ. აქ განვიხილავთ 2020-იანი წლების საუკეთესო ერთსეზონიან შოუებს. ფსიქოლოგიური დრამიდან, ისტორიულ ხელახლა ინტერპრეტაციებამდე, მუსიკალურ ბიოგრაფიებსა თუ ეგზისტენციალურ საშინელებებამდე, ისინი აჩვენებენ, თუ როგორ შეიძლება იყოს კომპაქტური თხრობა ხშირად უფრო ფოკუსირებული და ემოციურად დატვირთული. ეს ერთსეზონიანი შოუები იმდენად კომპაქტურია, რომ მათი ნახვა შაბათ-კვირასაც კი შეგიძლიათ. თუ მათ ხარისხში ეჭვი გეპარებათ, ამ სერიალების მიერ მიღებული ჯილდოები იქნება პასუხი. „პატარა ირემი“ არის ფსიქოლოგიური დრამა, რომელიც რიჩარდ გედის რეალურ ცხოვრებაში განცდილ დევნაზეა დაფუძნებული. სიუჟეტი მოგვითხრობს დონი დანზე (გედი), წარუმატებელ კომიკოსზე, რომელიც მართას (ჯესიკა განინგი), ერთი შეხედვით უდანაშაულო, მაგრამ მოწყვლად ქალს მცირე სიკეთეს უჩვენებს. ამის შემდეგ ის სწრაფად ხდება აკვიატებული შევიწროების ობიექტი. გედის გამოცდილება შემზარავია, მაგრამ ეს თრილერი სერიალი მხოლოდ დევნის საშინელებებზე ან მის სენსაციურად წარმოჩენაზე არაა. ის არის ღრმად არაკომფორტული რეფლექსია ტრავმასა და ძალადობაზე. გედის შესრულება წარმოუდგენლად პირადულია, რაც როლს საკუთარი ტრავმის ინტროსპექციულ გახსნად აქცევს. ჯესიკა განინგის მიერ მართას რთული განსახიერება ერთდროულად შემზარავი და ტრაგიკულია. ორივე მათგანი წარმოდგენილია არა როგორც შავ-თეთრი პერსონაჟები, არამედ როგორც არასრულყოფილი ინდივიდები. სერიალმა ექვსი ემის ჯილდო მოიპოვა, მათ შორის საუკეთესო ლიმიტირებული სერიალის, ასევე საუკეთესო მსახიობი მამაკაცისა და ქალის ჯილდოები გედისა და განინგისთვის. ის Netflix-ის ერთ-ერთი საუკეთესო ლიმიტირებული სერიალია ბოლო დროს. „დეიზი ჯონსი და ექვსეული“ მოგვითხრობს 1970-იანი წლების ამავე სახელწოდების როკ-ბენდის სწრაფ აღმასვლასა და დაშლაზე მათი პოპულარობის ზენიტში. აღიარებითი ინტერვიუებისა და ფლეშბექების საშუალებით, სერიალი გვიჩვენებს, თუ როგორ ერთვება თავისუფალი სულის მომღერალი დეიზი ჯონსი (რაილი კიო) ბენდში და როგორ ვითარდება მისი რომანი ფრონტმენ ბილი დანთან (სემ კლაფლინი). მათმა ქიმიამ ბენდის ალბომები და ტურები გააძლიერა, მაგრამ ასევე მათი სისუსტეც გახდა. ტეილორ ჯენკინს რეიდის ბესტსელერზე დაფუძნებული სერიალი გამორჩეულია იმით, თუ რამდენად დამაჯერებლად განავითარა თავისი იდეა და გარემო. ჯგუფი „დეიზი ჯონსი და ექვსეული“ რეალურად მოქმედებს, ხოლო დოკუმენტური სტილი შესანიშნავად მუშაობს. ორიგინალური სიმღერები დასამახსოვრებელია და გადამწყვეტია შოუს ემოციური განვითარებისთვის. მსახიობთა გუნდი, რაილი კიოსა და სემ კლაფლინის ხელმძღვანელობით, იდეალურად არის შერჩეული. სერიალი წიგნის მოყვარულთათვის დამაკმაყოფილებელი ადაპტაციაა, ასევე ხელმისაწვდომია მათთვის, ვინც სათაურს არ იცნობს. მან რამდენიმე ემის ნომინაცია მიიღო, მაგრამ ძლიერ კონკურენციას შეხვდა. საბოლოოდ მან ორი Creative Arts Emmy ჯილდო მოიპოვა კოსტიუმებისა და ხმისთვის. „წყევლა“ მოგვითხრობს უიტნიზე (ემა სტოუნი) და ეშერ სიგელზე (ნეითან ფილდერი), დაქორწინებულ წყვილზე, რომლებიც ნიუ-მექსიკოში ეთიკურად შეგნებული სახლების ყიდვა-გაყიდვით ბრენდის შექმნას ცდილობენ, პარალელურად კი რეალითი შოუს იღებენ თავიანთი კეთილი განზრახვების საჩვენებლად. როდესაც პატარა გოგონა უხერხული შეხვედრის შემდეგ სავარაუდოდ ეშერს წყევლას უგზავნის, ეს ინციდენტი მათი ისედაც მყიფე ურთიერთობის გამომწვევი ხდება. ფილდერისა და ბენი სეფდის მიერ შექმნილი „წყევლა“ ათწლეულის ერთ-ერთი ყველაზე გაბედული ერთსეზონიანი შოუა. სეფდის სტილის ერთგულად, ის სავსეა უნიკალური კამერული ნამუშევრით და არაკომფორტული გრძელი კადრებით, რაც ყოველ ინტერაქციას გაცილებით უფრო უხერხულს ხდის. ემა სტოუნი უიტნის როლში ერთ-ერთ საუკეთესო შესრულებას გვთავაზობს, ხოლო ფილდერი თავის საფირმო დისკომფორტს უფრო ბნელ ელფერში გადაჰყავს. ის ოსტატურად ერწყმის კრინჯ-კომედიასა და სოციალურ კრიტიკას ერთ, თითქმის შემზარავ გამოცდილებად. ის, ალბათ, 2020-იან წლებში გამოშვებული ყველაზე ამბიციური ლიმიტირებული სერიალია. პატრიცია ჰაისმიტის რომანზე დაფუძნებული „რიპლი“ მოგვითხრობს ტომ რიპლიზე (ენდრიუ სკოტი), თაღლითზე, რომელსაც გრინლიფები ქირაობენ იტალიაში სამოგზაუროდ, რათა მდიდარი კაცის ვაჟი სახლში დაბრუნებას დაარწმუნოს. თუმცა, ის მოხიბლული ხდება დიკი გრინლიფის (ჯონი ფლინი) ფუფუნებისა და თავისუფლების ცხოვრებით. სტივენ ზეილიანმა ამ შოუთი რიპლის შთამბეჭდავი ადაპტაცია შექმნა, როგორც სცენარისტმა და რეჟისორმა. გადაღებულია მკაცრ შავ-თეთრ ფერებში, რობერტ ელზვიტის კინემატოგრაფია მშვენიერია. იტალიის ადგილმდებარეობა ერთდროულად ელეგანტური და ავის მომასწავებელი ხდება. ენდრიუ სკოტი შემზარავ, მაგრამ მაინც მომხიბვლელ შესრულებას გვთავაზობს. მისი რიპლი განსხვავდება პერსონაჟის სხვა ვერსიებისგან, რომლებიც მეტ დეიმონმა და ჯონ მალკოვიჩმა ითამაშეს. სცენის მომპარავია ასევე დაკოტა ფენინგი, დიკის პარტნიორი მარჯის როლში, რომლის ეკრანული არსებობა ელექტრონულია. ეს არის ლამაზი ნუარული შოუ, რომლის ყურებაც შეუძლებელია არ მოგინდეს. ბონი გარმუსის წიგნზე დაფუძნებული „ქიმიის გაკვეთილები“ მოგვითხრობს ელიზაბეტ ზოტზე (ბრი ლარსონი), ბრწყინვალე ქიმიკოსზე, რომლის კარიერა თავდაყირა დგება სექსიზმის გამო მის მამაკაცებით დომინირებულ კვლევით ლაბორატორიაში. მაშინ როცა მას მცირე მიღწევა აქვს კოლეგა მკვლევარის, კელვინ ევანსის დახმარებით.