მურტადა ელფადლი ეს ბერლინალეს ჯილდოს მფლობელი ფილმი გვთავაზობს დაუვიწყარ ახალგაზრდა პერსონაჟს და წარმატებული გამოდგა კინემატოგრაფისტ ალან დებერტონისთვის. ბრაზილიური ფილმი „გუგუს სამყარო“ თავისი სახელწოდების სრულ შესაბამისად იწყება – მაყურებელს მთავარი პერსონაჟის, გუგუს ოთახს უჩვენებს, რომელიც სავსეა ყველაფრით, რაც მას უყვარს. რეჟისორი ალან დებერტონი უამრავ ამბავს და დამახასიათებელ შტრიხს ათავსებს ამ საწყის კადრებში. გუგუს საფეხბურთო თასებიდან დაწყებული, მისი ფერადი გარდერობითა და სახეზე მოციმციმე ბრჭყვიალებით დამთავრებული, ეს 11 წლის ბიჭი სრულად და ეკონომიურად ვლინდება. სრული პორტრეტი სულ რამდენიმე წუთში. ის ცეკვავს და კეპსაც კი ატარებს. მომხიბვლელი პერსონაჟია, რომელიც მყისიერად შეგიყვარდებათ, რითაც ეს მომნუსხველი ფილმი იწყება. „გუგუს სამყარო“, რომელმაც ბერლინალეს Generation სექციაში ჟიურის პრიზი მოიპოვა, ქვიარი თინეიჯერის გულუხვი ხასიათის კვლევაა. გუგუ (იური გომესი) ცხოვრობს ბებიასთან, დილმასთან (ტეკა პერეირა) ერთად, პატარა სახლში, არაუჟო ლიმას წყალსაცავთან ახლოს. მათი კავშირი ძლიერია, რადგან დედა, დილმას ქალიშვილი, ძალიან პატარა ასაკში დაკარგა. ბებია მას უპირობოდ იღებს და მათი ერთად გატარებული დრო მხიარული სიხარულით არის სავსე. სკოლაში კარგად სწავლობს და ორი მხარდამჭერი მეგობარი გოგონა ჰყავს. ის ასევე ვარსკვლავი ფეხბურთელია. რა თქმა უნდა, მას ჰყავს ანტაგონისტი: ბიჭი სახელად ფრანცისკო, რომელიც ფეხბურთში არც ისე კარგია და გუგუს გამუდმებით „ქალურად“ უწოდებს, თან კონფლიქტებში იწვევს. მამამისი, ბატისტა (ლაზარო რამოსი), მას იმედგაცრუებით უყურებს და ევფემისტურად „მასხარას“ უწოდებს. ანდრე არაუჟოს სცენარი ახერხებს ყველა ამ ურთიერთობის მგრძნობიარობითა და ნიუანსებით გადმოცემას. ფილმი პოულობს სივრცეს, რათა გუგუსა და დილმას განსაკუთრებული კავშირის ამბავი ბუნებრივი სცენებით მოყვეს. აღსანიშნავია მათი სიყვარული სინდი ლაუპერის „Time After Time“-ის მიმართ, რომელიც გუგუს დედის საყვარელი სიმღერა იყო. როდესაც დილმა დასუსტებას იწყებს, გუგუ ყველაფერს აკეთებს მის მოსავლელად, ამავდროულად სხვებს მათი სივრცის ხელყოფისგან იცავს. მიუხედავად განსხვავებებისა, იგივე სინაზე ვლინდება მამა-შვილის ურთიერთობაშიც. მათ შორის დგას ტკივილი და სირცხვილი, მაგრამ ასევე სიყვარული, რამაც ნებისმიერ დროს შეიძლება გამოიწვიოს ერთმანეთის გულწრფელი დაფასება. თუმცა, უპირველეს ყოვლისა, არაუჟო შესანიშნავად წარმოგვიდგენს დაუვიწყარ კინო-გმირს. გუგუს შექმნისას ის სრულიად ორიგინალურ პერსონაჟს წერს, რომელიც ამავე დროს მყისიერად ნაცნობი ხდება. მაყურებელი გუგუს იმდენად კარგად ეცნობა, რომ უყვარდება მისი სიმამაცე, უნიკალურობა და გადაწყვეტილება, დაიცვას ბებია და მათი ერთად ცხოვრების ოაზისი. გომესის სახით, კინემატოგრაფისტებმა ჯეკპოტი მოიგეს. ახალგაზრდა მსახიობს თავის შესრულებაში სიმტკიცე, მწუხარება და დიდი სიცოცხლისუნარიანობა შემოაქვს. ის თითქმის ყველა კადრშია და ფილმს ერთიანად ინარჩუნებს თავისი დაფუძნებული და სპონტანური შესრულებით, რომელსაც არ აქვს ის ნაადრევი სიმწიფე, რომელიც ბევრ ახალგაზრდა მსახიობს აფუჭებს. პერეირა მას სითბოში ეწევა და მათი დუეტი სანახავად სასიამოვნოა. ვიზუალურად ფილმი ისეთივე ფერადია, როგორც გუგუს პიროვნება. დებერტონი, საპროდიუსერო დიზაინერ დეიზ ბარეტოსა და კოსტიუმების დიზაინერ გაბრიელა მარასთან ერთად მუშაობს, კადრებს ცოცხალი ფერებით – მუქი ვარდისფერითა და ლურჯით, იასამნისფერითა და ყვითლით ავსებს, რათა გუგუს სამყაროს სილამაზე და სიცოცხლისუნარიანობა წარმოაჩინოს. ის შეიძლება ნერვიულობდეს ბებიაზე, იმედგაცრუებული იყოს მამით, ზოგჯერ უხერხულად გრძნობდეს თავს თანატოლებს შორის, მაგრამ აშკარაა, რომ მას საკუთარი თავი მოსწონს და იცის, რომ გაუძლებს. სწორედ აქ მდგომარეობს ამ ფილმის სიძლიერე. ყველაფერი კარგად არ მიდის, არის ტრაგედია და სევდა, მაგრამ ასევე უსაზღვრო იმედის განცდა, რომელიც მთელ მოქმედებას მოიცავს. პირველი წინადადება, რასაც პერსონაჟი ფილმის დასაწყისში ამბობს, არის: „ის სამყაროს გადაარჩენს“. ფილმის ბოლოს ეს სრულიად დამაჯერებლად, თუნდაც სარწმუნოდ გვეჩვენება. თუ გუგუ არ გადაარჩენს სამყაროს, ის მაინც დაიცავს საკუთარ თავს და ბებიას და მათი ერთად ცხოვრებას ისე შესანიშნავს გახდის, როგორც ეს შესაძლებელია. ფილმი, როგორც ჩანს, მრავალ ფესტივალზე, განსაკუთრებით ქვიარ ფესტივალებზე უნდა იყოს ნაჩვენები. თუმცა „გუგუს სამყარო“ იმდენად სახალისოა, რომ იმსახურებს ფართო აუდიტორიის მიერ ნახვას. მათ ნამდვილი სიამოვნება ელოდებათ.