1990 წლის 16 მაისს, გასართობი სამყარო შეძრა შეუძლებლად მიჩნეულმა ამბავმა. ჯიმ ჰენსონი, სულ რაღაც 53 წლის ასაკში, გარდაიცვალა. თაობისთვის, რომელიც გაიზარდა თექაზე, ქაფზე და უშიშარ წარმოსახვაზე, ეს პირადი ტრაგედია იყო. ჰოლივუდისთვის კი – თითქოს მომავალს საფუძველი გამოეცალა. ეს მოკლემეტრაჟიანი დოკუმენტური ფილმი „დღე, როცა მომავალი დასრულდა“ (The Day the Future Ended) დეტალურად განიხილავს ამ მომენტს და შემოქმედებით მიწისძვრას, რომელიც მას მოჰყვა. დოდფორდის რეჟისორობით გადაღებული ფილმი არამხოლოდ გლოვობს ჰენსონის გარდაცვალებას. ის იკვლევს, რას აშენებდა ის, როდესაც ყველაფერი შეჩერდა. 1990 წლისთვის ჰენსონმა უკვე ისე შეცვალა პოპ კულტურა, რაზეც შემქმნელების უმეტესობა მხოლოდ ოცნებობს. მან საბავშვო ტელევიზია უფრო ჭკვიანი და თბილი გახადა „სეზამის ქუჩის“ (Sesame Street) მეშვეობით. მან ანარქიული ხიბლი შეიტანა საღამოს ეთერში „მაპეტ შოუთი“ (The Muppet Show). შემდეგ მან მთელი არსება ჩადო კინემატოგრაფიულ ფანტაზიაში „ბნელ კრისტალსა“ (The Dark Crystal) და „ლაბირინთში“ (Labyrinth), რითაც დაამტკიცა, რომ თოჯინების თეატრს შეეძლო ეპიკური, ამბიციური ისტორიების გადმოცემა დიდ ეკრანზე. და ის არ ნელდებოდა. ის აჩქარებდა ტემპს. Disney-სთან მსხვილი გარიგება მას აძლევდა იმას, რაც მანამდე არასდროს ჰქონია… ფინანსურ მხარდაჭერასა და შემოქმედებით თავისუფლებას, რათა უკომპრომისოდ შეექმნა სამყაროები. ვიღაცისთვის, ვინც ყოველთვის ათი წლით წინ ფიქრობდა, გზა წინ საბოლოოდ ფართოდ იყო გახსნილი. შემდეგ, რამდენიმე დღეში, ყველაფერი გაქრა. დოკუმენტური ფილმი სწორედ ამ იმპულსს იკვლევს. ჰენსონი არ იყო მხოლოდ საყვარელი მარიონეტისტი. ის იყო მოუსვენარი ნოვატორი. ის, რაც პატარა ბავშვის მიერ ტელევიზიაში სამუშაოს მოსაპოვებლად თოჯინების აგებით დაიწყო, მთელი ცხოვრების მისიად იქცა – ხელახლა განსაზღვრა, თუ რისი გაკეთება შეეძლო თოჯინურ ხელოვნებას. ის შემოქმედებითად რისკავდა. ზოგიერთმა წარმატება მოუტანა, ზოგიერთმა – არა. „ბნელი კრისტალისა“ და „ლაბირინთის“ მსგავსი პროექტების კომერციულმა სირთულეებმა კვალი დატოვა, მაგრამ მათ ასევე უბიძგეს მას განვითარებისკენ. ეს არის ნაწილი იმისა, რაც მის გარდაცვალებას ასე შოკისმომგვრელს ხდის. ის არ ასახავდა დასრულებულ მემკვიდრეობას. ის შუა წინადადებაში იყო. ახალი იდეები იბადებოდა, ახალი ისტორიები მწიფდებოდა, ახალი რისკები ჰორიზონტზე იყო. „დღე, როცა მომავალი დასრულდა“ მის სიკვდილს აღიქვამს არა მხოლოდ პიროვნების დაკარგვად, არამედ შემოქმედებითი ძრავის მოულოდნელ შეწყვეტად, რომელიც ჯერ კიდევ აჩქარებდა. თუ თქვენ გაიზარდეთ კერმიტთან ერთად, რომელიც ნერვიულად უკრავდა ბანჯოზე, დიდი ჩიტის (Big Bird) ფართოდ გახელილი თვალებით სამყაროს შემეცნებასთან, ან გობლინების მეფესთან, რომელიც სიურეალისტურ ფანტასტიკურ სამეფოს მართავდა, ეს დოკუმენტური ფილმი ღრმად შეგეხებათ. ეს არის შეხსენება იმ ფილოსოფიისა, რომელიც ამოძრავებდა ყველაფერს, რაც ჰენსონმა შექმნა. როგორც თავად ჰენსონმა ერთხელ დაწერა, მისი იმედი იყო, რომ სამყაროს იმაზე უკეთესს დატოვებდა, ვიდრე იპოვა. ეს იდეა ცოცხლობს ყოველ მაპეტის წარმოდგენაში, ყოველ უცნაურ ფანტასტიკურ არსებაში და ყოველ ბავშვში, რომელმაც აიღო თოჯინა და იფიქრა, იქნებ მეც შევქმნა მსგავსი რამ. „დღე, როცა მომავალი დასრულდა“ ასახავს იმ მყიფე, ელექტრულ მომენტს 1990 წელს, როდესაც მომავალი თითქოს ხელიდან გაგვეცალა, და გვახსენებს, რომ ჰენსონის წარმოსახვა დღესაც აყალიბებს მის მიერ დატოვებულ სამყაროს.