კრიტერიონ კოლექცია (Criterion Collection) ამჟამად 1300-ზე მეტ ფილმს მოიცავს, რომელთა მდიდრული, ყოვლისმომცველი (და, დიახ, ძვირადღირებული) გამოცემები, რომლებსაც ისინი „მნიშვნელოვან კლასიკურ და თანამედროვე ფილმებს“ უწოდებენ, 40 წელზე მეტია, რაც მათ სახლის ვიდეოს სამყაროში სტანდარტად აქცევს. მიუხედავად იმისა, რომ ამ 1300 დასახელებიდან ზოგიერთი უკვე აღარ იბეჭდება, არჩევანის გაკეთება მაინც უზარმაზარი რაოდენობის შედევრებიდან გიწევთ. სად უნდა დაიწყოთ? აჰა, სწორედ აქ. მე ამოვარჩიე 20 ამჟამად ბეჭდვაში არსებული Criterion ფილმი, რომელიც თითქმის ყველა სერიოზულ ფიზიკური მედიის კოლექციას უნდა ამშვენებდეს. რა თქმა უნდა, ეს არ არის Criterion-ის საუკეთესო დისკების სრული სია; არსებობს მრავალი ფანტასტიკური ვარიანტი, რომელთა ჩართვაც ვერ შევძელი (მათ შორის „სიცოცხლისა და სიკვდილის საკითხი“ (A Matter of Life and Death), „რაშომონი“ (Rashomon), „წარმატების ტკბილი სურნელი“ (Sweet Smell of Success), „მარტივი მხედარი“ (Easy Rider) და „This Is Spinal Tap“-ის ბოლო 4K გამოცემა, მხოლოდ რამდენიმეს თუ დავასახელებთ). მაგრამ ეს შესანიშნავი ადგილია დასაწყებად (და მე თუნდაც ჩავრთე ბმულები ScreenCrush-ის მაღაზიაში 20-ვე ფილმის შესაძენად, რომ საქმე გაგიმარტივოთ, არაფრის, არაფრის). **All That Jazz** რეჟისორ ბობ ფოსის (Bob Fosse) საოცრად გულახდილი მიუზიკლი, „მთელი ეს ჯაზი“ (All That Jazz), მოგვითხრობს თეატრისა და კინოს რეჟისორის (როი შეიდერი) ამბავს, რომელიც დამქანცველმა გრაფიკმა და ნარკოტიკების მუდმივმა ბოროტად გამოყენებამ განადგურების პირას მიიყვანა. საკუთარ ცხოვრებაში და პირად პრობლემებში ღრმად ჩაღრმავებით, ფოსიმ კინო-მიუზიკლი ახალ სიმაღლეებზე აიყვანა. Criterion-ის 4K გამოცემა მოიცავს მრავალ კომენტარების ჩანაწერს, ინტერვიუს ფოსის ბიოგრაფ სემ ვასონთან (Sam Wasson), საარქივო ინტერვიუებს თავად ფოსისთან და ბევრ სხვას. **Before Trilogy** რიჩარდ ლინკლეიტერმა (Richard Linklater), ჯული დელპიმ (Julie Delpy) და ითან ჰოუკმა (Ethan Hawke) ათწლეულები გაატარეს კინოს ისტორიაში ერთ-ერთ უდიდეს გრძელვადიან პროექტზე, სამჯერ ესტუმრნენ შეყვარებულებს სელინს (დელპი) და ჯესის (ჰოუკი) მათი ცხოვრების განმავლობაში – აღწერეს მათი (და მრავალი ადამიანის) ევოლუცია ახალგაზრდა რომანტიკოსებიდან უკმაყოფილო საშუალო ასაკის ცოლ-ქმრად. Criterion გვთავაზობს სამივე ფილმს ერთ კომპლექტში, რომელიც ასევე მოიცავს მრავალ დამატებით მასალას, მათ შორის ახალ საუბარს სამივე „Before“ არქიტექტორს შორის, რომელსაც კრიტიკოსი კენტ ჯონსი (Kent Jones) უძღვება. **Beyond the Valley of the Dolls** კრიტერიონ კოლექცია უდიდესი მსოფლიო კინოს ნიმუშების შეუდარებელი მიმოხილვაა დროისა და სივრცის მასშტაბით, მაგრამ მოდით, რეალობას შევხედოთ: ზოგჯერ ის შეიძლება ცოტა სერიოზული და მოსაწყენიც კი იყოს. თუ თქვენს პირად Criterion „კარადას“ ცოტა ენერგიის მოზღვავება სჭირდება, აიღეთ რას მეიერის (Russ Meyer) „თოჯინების ველის მიღმა“ (Beyond the Valley of the Dolls), მისი ერთგვარი გაგრძელება ჰოლივუდის ჰიტისა „თოჯინების ველი“ (Valley of the Dolls) (რომელიც მეიერისთვის ძლივს იყო ნაცნობი). მსხვილი სტუდიის რესურსებით, სექსპლოიტაციის ოსტატმა შექმნა ერთ-ერთი ყველაზე ველური ფილმი, რომელიც ოდესმე გამოსულა ჰოლივუდის დიდი სტუდიიდან. Criterion-ის დისკი მოიცავს ძალიან სახალისო კომენტარების ჩანაწერს ფილმის შექმნის შესახებ კრიტიკოსისა და „Beyond the Valley“-ის თანაავტორ როჯერ ებერტისგან (Roger Ebert). **Bicycle Thieves** ეს დამანგრეველი დრამა გაჭირვებული მამის შესახებ, რომელიც სასოწარკვეთილად ცდილობს ოჯახის რჩენას, აუცილებლად სანახავია ყველასთვის, ვინც იტალიური ნეორეალიზმის სამყაროში ჩახედვას აპირებს. Criterion-ის „ველოსიპედის ქურდები“ (Bicycle Thieves) სათანადოდ წარმოაჩენს ამ მარადიულ კლასიკას და მოიცავს ინტერვიუების კრებულს მისი რეჟისორის, ვიტორიო დე სიკას (Vittorio De Sica) შესახებ, ასევე გადაცემას იტალიური ნეორეალიზმის ისტორიაზე. **Blue Velvet** გარდაცვლილი დევიდ ლინჩი (David Lynch) კარგად არის წარმოდგენილი კრიტერიონ კოლექციაში, ასე რომ, შეგიძლიათ აირჩიოთ მისი რომელიმე სიურეალისტური კოშმარი. თუმცა, „ლურჯი ხავერდის“ (Blue Velvet) Criterion Collection-ის დისკი საკმაოდ შესანიშნავია. მას აქვს ლინჩის მიერ დამტკიცებული ფილმის ასლი, თითქმის ერთი საათის წაშლილი სცენები, მრავალი დოკუმენტური ფილმი და თავად ლინჩი, რომელიც კითხულობს თავისი წიგნიდან „ოცნების ოთახი“ (Room to Dream). **Blow Out** ბრაიან დე პალმას (Brian De Palma) შედევრი კინოს სამყაროს შიგნიდან აანალიზებს. თავისუფლად შთაგონებული „Blowup“-ის (რომელიც ფოტოგრაფს მისდევდა, რომელმაც შესაძლოა მკვლელობის სურათი გადაიღო) წინაპირობით, დე პალმას ვერსიაში ჯონ ტრავოლტა (John Travolta) თამაშობს B-კატეგორიის ფილმების ხმის ოპერატორის როლს, რომელიც თავისი უახლესი პროექტისთვის გარემო ხმაურებს იწერს, როდესაც შემთხვევით აღწერს ავტოავარიას, რომელიც განზრახ იყო შექმნილი იმისთვის, რომ თანამედროვე მაყურებლისთვის ჩაპაკვიდიკის (Chappaquiddick) ინციდენტი გაეხსენებინა მაშინდელ სენატორ ტედ კენედის (Ted Kennedy) მონაწილეობით. გენიალური ხმის დიზაინითა და დაძაბული სცენებით, ასევე მახვილგონივრული კომენტარებით ფილმის ძალადობისა და რეალურ სამყაროსთან მისი კავშირის შესახებ, „აფეთქება“ (Blow Out) ერთ-ერთი საუკეთესო ფილმია, რომელიც ოდესმე გადაღებულა ფილმების გადაღებაზე. **Branded to Kill** იაპონური ფრენეტიკული დეკონსტრუქციონისტული ნუარი „სიკვდილისთვის ბრენდირებული“ (Branded to Kill) სავარაუდოდ მისი თავდაპირველი გამოსვლისთანავე ამოიღეს კინოთეატრებიდან, რადგან დისტრიბუტორს ის ძალიან არ მოეწონა. ფილმმა მის რეჟისორს, სეიჯუნ სუზუკის (Seijun Suzuki), სამსახურიც კი დააკარგვინა აღნიშნულ დისტრიბუტორ Nikkatsu-ში — ფაქტები, რომლებიც მე ვისწავლე ტონი რეინსის (Tony Rayns) ესეიდან, რომელიც Criterion-ის „Branded to Kill“-ის დისკს მოყვება. ფილმის რეპუტაცია, როგორც 1960-იანი წლების ერთ-ერთი ყველაზე მაგარი და პროვოკაციული კრიმინალური ფილმი, უკვე აღდგენილი იყო დიდი ხნით ადრე, სანამ Criterion მას სახლის ვიდეოზე გამოუშვებდა, მაგრამ სუზუკის შედევრის მათმა მოხდენილმა შეფუთვამ ხელი შეუწყო მის შენარჩუნებას ახალი თაობებისთვის. **Breathless** თუ მოგეწონათ რიჩარდ ლინკლეიტერის ბოლო Netflix-ის ფილმი ჟან-ლიუკ გოდარის (Jean-Luc Godard) „უკანასკნელ ამოსუნთქვაზე“ (Breathless), „ახალი ტალღა“ (Nouvelle Vague), მაქვს კარგი და ცუდი ამბავი. ცუდი ამბავი ის არის, რომ „უკანასკნელ ამოსუნთქვას“ თავად Netflix-ზე ვერ ნახავთ. კარგ...