მიშელ ფრანკოს „სიზმრები“ (Dreams) იმ ვარაუდზეა აგებული, რომ მისი პოლიტიკური წინასწარმეტყველება საკმარისი იქნება ფილმის შედარებით მოკლე, ოთხმოცდაათწუთიანი ხანგრძლივობის შესანარჩუნებლად. ფილმი ასახავს ქარიშხლიან და ტოქსიკურ რომანს ჯენიფერს (ჯესიკა ჩესტეინი), მდიდარ სოციალიტსა და ხელოვნების მეცენატს, და ფერნანდოს (ისააკ ერნანდესი), ახალგაზრდა, ნიჭიერ ბალერინს მეხიკოდან შორის. ფერნანდო იმ აკადემიაში ვარჯიშობდა, რომელსაც ჯენიფერის უმდიდრესი ოჯახი აფინანსებს. „სიზმრები“ არალეგალურ მიგრანტებსა და მსოფლიო მოსახლეობის 1%-ს შორის არსებულ პარაზიტულ ურთიერთობას უხეში, თუმცა მკვეთრი მანერით აშიშვლებს. ფრანკოსთვის უცხო არ არის პირდაპირი, ხშირად დაუნდობელი მიდგომა, განსაკუთრებით კლასობრივი ომის დრამატული ასახვისას. მისმა ფილმმა „ახალი ორდერი“ წარმოიდგინა, როგორი იქნებოდა აჯანყება ბურჟუაზიის თვალით, თუმცა მისი პოლიტიკური შეხედულებები საეჭვოდ რჩებოდა. „სიზმრები“ უფრო ნათელია თავის მიდგომაში, მაგრამ მისი აქცენტი თეთრკანიანი, ფულით გაჟღენთილი ქალის თვალთახედვით, კითხვის ნიშნის ქვეშ აყენებს ემპათიას, რომელსაც ფილმი რეალურად ვერ გვთავაზობს. ჩესტეინის მიერ ნაჩვენები ულამაზესი კაბების მიუხედავად, ფილმი დიდ ინტრიგასა თუ სოციო-პოლიტიკურ ინტერესს არ გვთავაზობს; ის უბრალოდ უმდაბლეს საერთო მნიშვნელობამდე დაიყვანება, სანამ მის უჩვეულოდ სასტიკ დასასრულამდე მიაღწევს. ჯენიფერი და ფერნანდო გარკვეული პერიოდის განმავლობაში უკვე ფარულ რომანს აწარმოებდნენ. მათ შორის არსებული ასაკობრივი სხვაობა მხოლოდ მათი უკიდურესი სიმდიდრის უფსკრულით აისახება. ეს არის სექსუალურად დატვირთული ურთიერთობა, რომელიც ძალაუფლების თამაშის მხიარული ეპიზოდებით გრძელდება. მისი გაგრძელება მეტ-ნაკლებად დამოკიდებულია იმაზე, თუ რამდენად ხშირად შეძლებს ჯენიფერი საკუთარი კერძო თვითმფრინავით გაფრენას, რათა მას ესტუმროს მეხიკოს აკადემიის მონახულების საბაბით. თუმცა, როდესაც ფერნანდო მას სტუმრობს, ამას მხოლოდ ღამის საფარქვეშ ახერხებს, რადგან ის უკვე ერთხელ, 2013 წელს, ნიუ-იორკიდან დეპორტირებული იყო. მიუხედავად ამისა, მის სიყვარულს – ან ვნებას, ან ოპორტუნიზმს, ზუსტად თქმა ყოველთვის რთულია – მიჰყავს იგი სიცოცხლის რისკზე წასასვლელად: ის ტეხასზე გადის და ავტოსტოპით სან-ფრანცისკოში მიდის, რათა ჯენიფერს სიურპრიზი მოუწყოს. როდესაც ცხადი ხდება, რომ ჯენიფერის სიყვარული მის მიმართ მხოლოდ მანამ გრძელდება, სანამ მას საიდუმლოდ შეინახავს და თავისი მაღალი სოციალური სტატუსისგან შორს ეყოლება, ფერნანდო გადაწყვეტს დაშორდეს მას – რაც სიუჟეტის მოულოდნელ და ხელოვნურ განვითარებას იწვევს, საბოლოოდ კი მას სან-ფრანცისკოს ბალეტის წამყვან როლზე განიხილავენ. ჯენიფერი, უსაზღვრო ფინანსური შესაძლებლობების მქონე ქალი, არ არის მიჩვეული, რომ მასთან თამაში შეიძლება, ამიტომ ყველაფერს აკეთებს ფერნანდოს დასაბრუნებლად, საკუთარი კარიერის რეალური რისკის ფასადაც კი. მიუხედავად იმისა, რომ ის თავის ხელოვნების ფონდს ძმასთან, ჯეიკთან (რუპერტ ფრენდი) და მამის, მაიკლის (მარშალ ბელი) ფულით მართავს, ის ერთადერთია ოჯახში, ვისაც, როგორც ჩანს, რეალური შეშფოთება აქვს მიგრანტების უფლებებთან დაკავშირებით, თუმცა უფრო და უფრო ნათელი ხდება, რომ მისი ფული მხოლოდ ნიღაბია მისი უკიდურესი „თეთრობისთვის“. მიუხედავად იმისა, რომ საჯაროდ მაკარტის ფონდი „დაუცველთა“ დახმარებას უჭერს მხარს, ჯეიკი ფარულად გმობს იდეას, რომ დაეხმაროს მათ, ვინც „ამერიკელი არ არის“, ხოლო ჯენიფერი მუდმივად იყენებს ხმოვან თარგმნას ნებისმიერ მექსიკელთან საუბრისას. ფრანკოს ფილმის პირდაპირობას გარკვეული გამაგრილებელი ხარისხი აქვს, რომელიც საკმაოდ ლაკონურად აყალიბებს არგუმენტს, რომ მდიდრები მიგრანტებით მხოლოდ მანამ ინტერესდებიან, სანამ მათი ექსპლუატაცია ან კონტროლია შესაძლებელი. ძალიან ცოტა დრო ეთმობა ყოველგვარ ზედმეტ დეტალს; „სიზმრები“ სცენიდან სცენაზე ხაზოვანების მონური ერთგულებით გადადის. მაგრამ ეს ასევე ეხება მის კომენტარსაც, რომელიც, რომც მოინდომოს, უფრო აშკარა ვერ იქნებოდა. იმის გათვალისწინებით, რომ არალეგალი მიგრანტების უმეტესობას ემუქრება საფრთხე ისე, რომ არასოდეს ჰქონიათ პირისპირ კონტაქტი ისეთ მდიდარ ადამიანთან, როგორიც ჯენიფერია, ფილმი ერთდროულად როგორც ექსტრემალური, ისე უმნიშვნელო ჩანს. ფრანკოს მიზანია, ისაუბროს სპექტრის კიდეებზე მყოფი ორი კლასის თანდაყოლილ არათანაბარ ურთიერთობაზე, მაგრამ ის ამას მხოლოდ საკმაოდ აბსურდული სიუჟეტითა და უკიდურესად უჩვეულო გარემოში ახერხებს. ეს ფილმს დროსთან დაკავშირებით უღირსს არ ხდის, უბრალოდ ნიშნავს, რომ ის შექმნილია ცნობიერების გამოსაფხიზლებლად, ვიდრე უფრო მწვავე რეფლექსიისთვის. ჩესტეინის ყურება, რომელიც სან-ფრანცისკოსა და მეხიკოში Chanel-ის სამკაულებითა და Yves Saint-Laurent-ის ჩანთებით დადის, Escalade-ის თანხლებით ყველგან, სადაც მას წასვლა სჭირდება, მაშინ როდესაც მისი „ბიჭი სათამაშო“ ტეხასის ჭაობიან ტრამალებზეა განდევნილი – კარგად არის ნაჩვენები, მაგრამ ზედმეტად უხეშია. ასევე უხეშია ფილმის მოვლენების ბოლო თანმიმდევრობა, რომელიც სერიოზულად აყენებს ეჭვქვეშ ფრანკოს იდეების თანმიმდევრულობას. ამასობაში, ივ კეიპის კამერა პასიურად უყურებს, თუ როგორ გრძელდება ეს უცნაური „ბეიბიგირლის“ ამბავი, და სიმართლე ისაა, რომ ფრანკოს სიბრაზის გარდა აქ არაფერია მართლაც საინტერესო, მაგრამ ეს სიბრაზეც კი არ არის გადმოცემული გადაუდებელი აუცილებლობის განცდით. დიახ, ამერიკული ოცნება დღესდღეობით უფრო ირონიულ და მოძველებულ იდეალად აღიქმება, მაგრამ საკუთარი პერსონაჟების ასეთი საშინელი სისასტიკით მოპყრობა მხოლოდ იმას აძლიერებს, რისი კრიტიკაც მას სურს. მექსიკელი ბალერინი ყველაფერს რისკავს, რათა თავის მდიდარ ამერიკელ საყვარელს შეუერთდეს, მაგრამ საბოლოოდ თავადვე ხვდება მახეში.