ჯინ მედოუსი, უფროსი მედია-მიმომხილველი ნიკ რეინერმა ორშაბათს სასამართლოში თავი უდანაშაულოდ ცნო მშობლების – რობ და მიშელ რეინერების – მკვლელობაში. ისინი 14 დეკემბერს ბრენტვუდის საკუთარ სახლში დანით მოკლულები იპოვეს. 32 წლის რეინერი ლოს-ანჯელესის უმაღლეს სასამართლოში წარდგა და მხოლოდ ერთხელ ისაუბრა, რა დროსაც 29 აპრილისთვის დანიშნულ სასამართლო სხდომას დათანხმდა. რეინერს მკვლელობის ორი ბრალდება ემუქრება, რასაც შესაძლოა თან ახლდეს სიკვდილით დასჯა ან უვადო პატიმრობა, თუკი მას ბრალი დაუმტკიცდება. მას კიმბერლი გრინი, საჯარო დამცველის მოადგილე წარმოადგენს, რომელმაც საქმე გასულ თვეს ალან ჯექსონის, რეინერის თავდაპირველი ადვოკატის, გასვლის შემდეგ გადაიბარა. ხანმოკლე მოსმენის დროს რეინერის მენტალურ მდგომარეობაზე არაფერი თქმულა. რეინერს ყავისფერი კომბინეზონი ეცვა და თავი გადაპარსული ჰქონდა. სასამართლოს გარეთ, რაიონულმა პროკურორმა ნეითან ჰოჩმანმა განაცხადა, რომ მისი ოფისი ჯერ კიდევ წყვეტს, მოითხოვენ თუ არა სიკვდილით დასჯას. ჰოჩმანმა, რომელმაც გააუქმა თავისი წინამორბედის მორატორიუმი სიკვდილით დასჯის მოთხოვნაზე, აღნიშნა, რომ გადაწყვეტილების მიღებაში მონაწილეობას მიიღებენ გამოცდილი პროკურორები, რომლებსაც სიკვდილით დასჯის საქმეებთან მუშაობის გამოცდილება აქვთ. ჰოჩმანმა თქვა, რომ საქმის წინასწარი მოსმენა, სავარაუდოდ, გადაიდება საქმეში არსებული მტკიცებულებების დიდი მოცულობის გამო. საქმის შემდგომი განხილვა მოსამართლე სემ ოტას დაევალა. რეინერი გირაოს გარეშე ლოს-ანჯელესის ცენტრში, Twin Towers-ის გამოსასწორებელ დაწესებულებაშია მოთავსებული. ის 14 დეკემბერს, დაახლოებით 21:15 საათზე დააკავეს, მშობლების ცხედრების მისი დის მიერ აღმოჩენიდან რამდენიმე საათში. „რობ რეინერი თავისი თაობის ერთ-ერთი უდიდესი კინორეჟისორი იყო“, – თქვა ჰოჩმანმა ბრალდების წარდგენისას და მათი სიკვდილი „შოკისმომგვრელი და ტრაგიკული“ უწოდა. „ჩვენი ვალია, მათი ხსოვნისთვის სამართალი აღვასრულოთ და პასუხისმგებლობა დაეკისროს მათ, ვის მიერაც სიცოცხლეები იქნა ხელყოფილი“. ნიკ რეინერი ღიად საუბრობდა ნარკოდამოკიდებულებასთან წლების განმავლობაში ბრძოლაზე. მან ინტერვიუერებს უთხრა, რომ 15-დან 19 წლამდე 18 სარეაბილიტაციო ცენტრში იმყოფებოდა. ანა დევიდის სარეაბილიტაციო პოდკასტისთვის მიცემულ ინტერვიუში მან განაცხადა, რომ ფანჯარაში ქვა ესროლა იმის დასამტკიცებლად, რომ წამლები სჭირდებოდა. „გიჟი ვიყავი“, – თქვა მან. „და ვთქვი: „გიჟი ვარ“. მათ კი მითხრეს: „არა, არ ხარ“. მე ვუპასუხე: „კარგი, ჩემს სიტყვას არ იჯერებენ. მაშინ ის მაინც ვაჩვენო, თუ რა არის სიგიჟე“.