„Peaky Blinders“-ის ფენომენი: ახალი დოკუმენტური ფილმი და მომავალი კინოპროექტი

კულტურული ფენომენისადმი მიძღვნილი ეს „პაჩვორკის“ სტილის ხარკი, რომელმაც Cillian Murphy-ის „ანდერკატის“ ვარცხნილობა გლობალურად გაავრცელა, საკმაოდ არაამბიციური ნამუშევარია. „Peaky Blinders“-ის გლობალური მიღწევების გათვალისწინებით, მომავალ თვეში Netflix-ის მხარდაჭერით გამოსული ფილმი, ისეთივე მნიშვნელოვანი მოვლენა იქნება, როგორც ახალი „Downton Abbey“ ან „Bridgerton“, ოღონდ პირის ირგვლივ დამალული სამართებლებით. ამ კვირაში, აღნიშნული მოლოდინი უზრუნველყოფს ამ ერთსაათიანი, „ხორცი და კარტოფილი“ სტილის (ძირითადი, ფუნდამენტური) პრაიმერის pay-per-view გამოშვებას. ის შექმნილია Sophie Ellis-Bextor-ის მამის, Robin Bextor-ის მიერ, თითქმის იგივე ელემენტებით: მოლაპარაკე თავები, დრონის კადრები და საჯარო გამოყენების (fair-use) კლიპები, რომლებსაც ჩვეულებრივ უფასო Channel 5-ზე შეხვდებით. მონტაჟში უმთავრესია იმის აღიარება, რომ სტივენ ნაიტის ქმნილება იყო ერთ-ერთი იმ საუკეთესო სატელევიზიო შოუდან, რომელმაც გააბუნდოვნა სატელევიზიო და კინემატოგრაფიული საზღვრები. „Heaven’s Gate“, „ნათლია“ (The Godfather) და „რიო ბრავო“ (Rio Bravo) კონტექსტუალურ მასალას გვაწვდის; კრიტიკოსი მაიკლ ჰოგანი ამ შოუს ნაიტის „ერთხელ დასავლეთ მიდლენდში“ (Once Upon a Time in the West Midlands) ადარებს. საუბარი, სულ მცირე, ფართოეკრანიანია, მაშინაც კი თუ გადმოცემის ფორმატი მცირე ეკრანს ინარჩუნებს. ბექსტორის ყველაზე გამანათებელი კითხვები თავიდანვე ჩნდება, როდესაც ის იკვლევს, თუ როგორ გააფართოვა ნაიტმა მშობლებისგან მემკვიდრეობით მიღებული ისტორიები, რამაც თავდაპირველად შთააგონა ბირმინგემის მუშათა კლასის წარსულის აღდგენის მიზანმიმართული მცდელობა, შემდეგ კი თანამედროვე პოპ-კულტურული ფენომენი წარმოშვა. პროდუქციის დიზაინერი გრანტ მონტგომერი იხსენებს სერიალის ადრეულ BBC დღეებში დეკორაციების გადამუშავებას; ჰოგანი აქებს შოუს „მეამბოხე მუსიკას“ – გრდემლზე დარტყმის მსგავს როკსა და პოპს – რომელმაც როგორც თვალი, ასევე ყურიც მიიპყრო. „Peaky Blinders“ პოპულარული სენსაცია იყო, სანამ ის ქსელური ბრენდის სახით განვითარდებოდა, სუბკულტურა, რომელსაც მხარს უჭერდა და აძლიერებდა Cillian Murphy-ის მიერ მოქცეული „ანდერკატი“, რომელიც ბალსალ ჰითიდან ბუენოს-აირესამდე ყველგან ხილული გახდა. ისევე როგორც ნაიტის შოუ არის ბრიტანული ტელევიზიის არაჩვეულებრივად თავდაჯერებული მომენტის ემბლემა, ეს „პაჩვორკის“ სტილის ხარკი ირიბად ასახავს დღევანდელ „გამოასწორე და გააკეთე“ (mend-and-make-do) ხელოვნების გაშუქებას. (წინა ეპოქებში, ნაიტის კულტურული ტრიუმფი ნამდვილად იმსახურებდა სრულფასოვან და სიღრმისეულ გაშუქებას). ბექსტორი საკმაოდ დიდ ტერიტორიას მოიცავს, ის ესწრება შეუპოვარი ბირმინგემელი ისტორიკოსის, კარლ ჩინის საფეხმავლო ტურს და სიფრთხილის მიზნით სტუმრობს დასავლეთ მიდლენდის პოლიციის მუზეუმს. მიუხედავად იმისა, რომ ყველაფერი ზედაპირულად არის შეფუთული, ინდუსტრიისთვის არის გაკვეთილი, რომელიც უნდა გაითვალისწინონ; როგორც ნაიტი ამბობს: „თუ მოსახლეობის 70%-ის ისტორიებს არ მოყვებით, ქვეყნის მინიმუმ 70%-ს კარგავთ“. „Peaky Blinders: ნამდვილი ამბავი“ ციფრულ პლატფორმებზე 23 თებერვლიდან იქნება ხელმისაწვდომი.