ვარსკვლავური შემადგენლობით (მათ შორის კალუმ ტერნერი, ჯეიმი ბელი, რაილი კიო, ელ ფენინგი და პამელა ანდერსონი) გადაღებულ ფილმში წარმოდგენილია ძალადობრივად დისფუნქციური ოჯახი, რომლის ფონზეც „სოლტბერნი“ თვინიერად გამოიყურება. **ავტორი:** სკოტ როქსბორო, ევროპის ბიუროს ხელმძღვანელი „ადამიანები ვარდები არიან. ოჯახები – ვარდების ბუჩქები. ვარდების ბუჩქებს გასხვლა სჭირდებათ.“ ამ საგანგაშო მეტაფორით, ედი [კალუმ ტერნერი] გვაცნობს სუპერმდიდარ და უხამსად დისფუნქციურ ოჯახს, რომელიც ცნობილი ბრაზილიელი რეჟისორის, ქარიმ აინუზის (Firebrand, Motel Destino) ახალი ფილმის, „Rosebush Pruning“-ის, ცენტრშია. ისინი საკმაოდ საძაგელი ხალხია. უმცროსი დედმამიშვილები, ანა [რაილი კიო] და რობერტი [ლუკას გეიჯი], ინცესტისკენ მიდრეკილი, სასაზღვრო ფსიქოტიკები არიან. მათი მამა (როლს ტრეისი ლეტსი ასრულებს) ბრმა, რბილი ხმის, მოძალადე ტირანია. უფროსი ძმა ჯეკი [ჯეიმი ბელი] თითქმის ნორმალურად გამოიყურება, თუმცა იქაც ჩანს ღრმა ტრავმის ნიშნები. ამერიკული კლანი ესპანურ ვილაში უაზრო სიმდიდრით ტკბება, დიზაინერულ ტანსაცმელს განიხილავს და მოსამსახურეებსა და ერთმანეთზე ჭორაობს. მაგრამ როდესაც ჯეკი, ოჯახის მთავარი საყრდენი, აცხადებს, რომ თავის შეყვარებულთან, მართასთან [ელ ფენინგი] გადადის საცხოვრებლად, და ედი დედის [პამელა ანდერსონი] სიკვდილის გარშემო არსებული სიმართლის გაშიფვრას იწყებს, ყველაფერი ინგრევა. გასხვლა მოდის და ის ლამაზი არ იქნება. მარკო ბელოკიოს 1965 წლის რადიკალური სატირის, „Fists in the Pocket“-ის, ეს თანამედროვე ინტერპრეტაცია, რომელიც იორგოს ლანთიმოსის ხშირმა თანამშრომელმა ეფთიმის ფილიპუმ (Kinds of Kindness, The Lobster) მოარგო, სუპერმდიდრებს უმიზნებს და ისეთ ადგილებში შედის, სადაც „Triangle of Sadness“ ან „Saltburn“-იც კი ვერ ბედავს შესვლას. აინუზმა The Hollywood Reporter-ს ესაუბრა „Rosebush Pruning“-ის ბერლინის მსოფლიო პრემიერამდე, ფილმის პანდემიის ეპოქის წარმოშობაზე, მის სასტიკ შეხედულებაზე პრივილეგიასა და პატრიარქატზე, და იმაზე, თუ რატომ იმედოვნებს, რომ მისი ვარსკვლავური სატირა „სახლს დაწვავს“. **The Hollywood Reporter:** ეს იმდენად ინტენსიური და გიჟური ფილმია. საიდან გაჩნდა საწყისი ნაპერწკალი, რომელიც ამ ფილმად გადაიქცა? **ქარიმ აინუზი:** სხვადასხვა ადგილიდან. სცენარის წერა პანდემიის დროს დავიწყეთ. ძალიან მაინტერესებდა ფილმის გადაღება, რომელიც შეზღუდული იქნებოდა. ბევრი ფილმი გადამიღია ოჯახებზე, მაგრამ არასოდეს გადამიღია პრივილეგირებულ, თეთრკანიან ოჯახზე. ვფიქრობდი, საინტერესო იქნებოდა ანსამბლური ნაწარმოები, რომელიც ძირითადად ერთ სახლში ხდება და ისეთ თემაზე საუბრობს, რომელზეც არასოდეს მილაპარაკია. კიდევ ერთი, რაც თავში მომივიდა, ის იყო, რომ საკმაოდ ბევრი ფილმი მაქვს გადაღებული ქალი მთავარი გმირებით, და ვფიქრობდი, საინტერესო იქნებოდა კუთხის შეცვლა და მამაკაცურობაზე, მამის ფიგურაზე საუბარი. ფილმის პროდიუსერმა, მაიკლ ვებერმა, „Fists in the Pocket“ (1965), მარკო ბელოკიოს 60-იანი წლების საყვარელი ფილმი ახსენა [ახალგაზრდა მამაკაცზე, რომელიც თავისი პრივილეგირებული, დისფუნქციური ოჯახის წევრების მკვლელობებს გეგმავს], და მე ვიფიქრე: „ვაუ, ეს მართლაც საინტერესო მოწყობაა. როგორ გადავიტანო ეს დღევანდელობაში?“ ეს ფილმი გამოვიყენე როგორც ნახაზი და კიდევ რამდენიმე შთაგონებით, მათ შორის „Teorema“ (1968) პიერ პაოლო პასოლინისგან და „Killer Joe“ (2011), უილიამ ფრიდკინის ფილმიდან. მე შევცვალე მთავარი გმირი [„Fists in the Pocket“-დან] მამად, დედის ნაცვლად, რათა შემძლებოდა პრივილეგიის, პატრიარქატისა და იზოლაციის თემების შესწავლა, რაც ამ ოჯახის უკიდურესი სიმდიდრის ერთგვარი შედეგია. უფრო ფართო კონტექსტისთვის, რამდენიმე წლის წინ დიდ ბრიტანეთში გადავიღე ფილმი, „Firebrand“ (2023), რომელიც ჰენრი VIII-ზე იყო, და რამდენიმე წლის წინ ბრაზილიაში გადავიღე ფილმი ამ ტოქსიკურ, მომწამვლელ მამაკაცურ პერსონაჟზე, სახელად „Motel Destino“ (2024). ჩემთვის ეს ფილმი ამ ტრილოგიის ნაწილია, მამაკაცების, რომლებიც მართლაც მომწამვლელები არიან, მაგრამ ასევე ძალიან, ძალიან ნორმალურები. **The Hollywood Reporter:** ფილმი ასევე ძალიან სასაცილოა, იუმორის, სატირის ნამდვილი ბნელი ვენით. **ქარიმ აინუზი:** ეს მოვიდა იმის მცდელობიდან, რომ ასეთ სერიოზულ თემაზე ისე მელაპარაკა, რომ მაყურებლისთვის მიმზიდველი ყოფილიყო. ყველაფერი, რაც აქამდე გითხარით, საკმაოდ თეორიულია. კითხვა იყო, როგორ გადავიღო ფილმი, რომელსაც ხალხი რეალურად მოვა და ნახავს? ჩემი შეხვედრა სცენარისტ ეფთიმის ფილიპუსთან მართლაც ჯადოსნური იყო. ჩვენი პროდიუსერი, მაიკლ ვებერი, გაგვაცნო ერთმანეთს, და ვოილა! ეს [ფილიპუს] წინადადება იყო, რომ ეს სატირის სახით გაგვეკეთებინა, რაც ჩემს ცხოვრებაში არასოდეს გამიკეთებია. ვფიქრობდი, რომ მართლაც მშვენიერი იყო იმ თემებზე საუბარი, რომლებიც გვაინტერესებს, მაგრამ იუმორის, ირონიისა და აბსურდის პერსპექტივიდან. ვფიქრობ, სიცილი ალბათ ერთადერთი გზა იყო, რითაც შეგვიძლია გარკვეულ თემებთან დაკავშირება. ასე რომ, ის სხვადასხვა ადგილიდან მოდიოდა, მაგრამ საბოლოო ჯამში, ძალიან მაინტერესებდა პრივილეგიის შესწავლა, რაც მართლაც მაწუხებს, როდესაც ვფიქრობ სამყაროზე, რომელშიც ვცხოვრობთ. საკმაოდ სახალისოა, რომ დროთა განმავლობაში, აბსურდის საკითხი იმდენად აქტუალური გახდა ჩვენს ყოველდღიურ ცხოვრებაში, რომ ეს მართლაც შესანიშნავი გზა იყო ამის, ამ პრივილეგიის ისტორიის, შესახედად. **The Hollywood Reporter:** დიახ, ფილმი გიჟური და ექსტრემალურია, მაგრამ არა უფრო მეტად, ვიდრე ის სათაურები, რომლებსაც ყოველდღე ვკითხულობთ.