აპოკალიფსი დღესდღეობით აქტუალური თემაა და არც არის გასაკვირი, თუ რატომ. კლიმატური კატასტროფები, ბირთვული ომების საფრთხე და მთავრობის უმაღლეს დონეებზე გამეფებული კორუფცია, თვითმომსახურების პრინციპით, განსაკუთრებულად ჟღერს ჩვენი უფლის 2026 წელს. სერიალი „სამოთხე“ (Paradise) ამ თემებს გამჭოლი პირდაპირობით ეხებოდა, რითაც ის მაშინვე გამოირჩეოდა სხვებისგან. თუმცა, მხოლოდ რჩეულთა მცირე ნაწილმა – აქ „Fallout“, იქ „28 Years Later“ – მოახერხა ამის გაკეთება უფრო უნიკალური გადმოსახედიდან. ახლა ჩვენ ძალიან კარგად ვიცით ყოველი დაუფიქრებელი ნაბიჯი, რომელსაც საკუთარი განადგურებისკენ ვდგამთ... მაგრამ რას იტყვით იმაზე, თუ რა არის საჭირო იმისათვის, რომ ნანგრევების შემდეგ სიცოცხლე გააგრძელო? ეს პოსტ-პოსტ-აპოკალიფსური მიდგომა „სამოთხის“ მეორე სეზონის მთავარი საზრუნავია, თითქმის ზუსტად ერთი წლის შემდეგ, რაც მისმა ადრეულმა სიუჟეტურმა გადახვევამ მასზე საყოველთაო საუბარი გამოიწვია. მიუხედავად იმისა, რომ თავდაპირველად სერიალი პირდაპირ მკვლელობის საიდუმლოდ პოზიციონირებდა, რომელიც აშშ-ის პრეზიდენტის სიკვდილისა და საიდუმლო სამსახურის აგენტის გარშემო ვითარდებოდა, რომელმაც სიმართლის გარკვევა საკუთარ თავზე აიღო, პირველი სეზონი მალევე სულ სხვა რამედ გადაიქცა. ჟანრების შეცვლა დისტოპიური, კონსპირაციული თრილერიდან, რომელიც მიწისქვეშა აპოკალიფსურ ბუნკერში ვითარდებოდა, საკმაოდ თამამი იყო, მაგრამ ფინალმა ყველაფერი კიდევ უფრო გაბედული ნოტით დაასრულა. პრეზიდენტის მკვლელის გამოვლენის შემდეგ, სეზონი სტერლინგ კ. ბრაუნის ქსავიერ კოლინზის მიწის ზედაპირზე გამოსვლით სრულდება, რათა ცოლი იპოვოს – რაც იმპლიციტურად სტატუს-კვოს კიდევ ერთ დიდ ცვლილებას გვპირდება. „სამოთხის“ მეორე სეზონი თავის დაპირებას ასრულებს, თუმცა არასდროს ისე, როგორც მაყურებელი ელის. გასაკვირი არ არის, რომ ჩვენი პროტაგონისტის შოუს მთავარი გარემოდან მოცილება მყისიერად აქცევს „სამოთხეში“ მიმდინარე ყველაფერს გაცილებით რუტინულსა და ჩვეულებრივს. თუმცა, ამის სანაცვლოდ ვიღებთ კლასიკური როუდ-ტრიპის სტრუქტურას, რომელიც ხშირად ემთხვევა (და ზოგჯერ აღემატება) იმას, რაც მანამდე იყო. მათ პატივსაცემად უნდა ითქვას, რომ ამჯერად, შემოქმედი დენ ფოგელმანი და მისი სცენარისტები, როგორც ჩანს, ნაკლებად არიან დაინტერესებულნი მჭიდროდ შეკრული საიდუმლო ყუთის შექმნით და გაცილებით მეტად – ერთი ემოციური რეაქციის გამოწვევით მეორის მიყოლებით. მიუხედავად იმისა, რომ ეს მას გარკვეულწილად უფრო არეულსა და მოუწესრიგებელ სანახაობად აქცევს, პრიორიტეტების ეს ცვლილება გამარჯვებულ კომბინაციად იქცევა. ნაცვლად ამისა, ვიღებთ მედიტაციურ, თემატურად მდიდარ და ღრმად ემოციურ ოდისეას იმედის პოვნაზე სამყაროს დასასრულის შემდეგ. თუ „სამოთხის“ ერთ-ერთი სიამოვნება იყო იმის ყურება, თუ როგორ იგროვებდა კრეატიული გუნდი გზას შემაძრწუნებელი გადახვევის ქვეშ, მაშინ სამართლიანია იმის თქმა, რომ მეორე სეზონი სრულიად ახალი გზის გაკვალვით მაღალ დონეზე ადის. არსებობდა უსასრულო შესაძლებლობები ამ ეპიზოდების პარტიის წასაყვანად (საიდანაც კრიტიკოსებმა რვადან პირველი შვიდი მიიღეს განსახილველად). მაგრამ, მიუხედავად არსებითად „ცარიელი ფურცლისა“, თავგადასავლის ეს შემდეგი ეტაპი პოულობს გზას, აირჩიოს ყველაზე შთამაგონებელი გზაჯვარედინი, როდესაც ეს ყველაზე მნიშვნელოვანია. ეს საუკეთესოდ შეჯამებულია შეილინ ვუდლის ენის დამატებით, რომელიც მიწის ზედაპირის გადარჩენილია და რომლის ფონური ისტორია, მსოფლიო კატაკლიზმამდე მრავალი წლით ადრე, პრემიერის გმირული საათის განმავლობაში ვითარდება. მთელი სეზონის დაწყება დამოუკიდებელი, კამერული ეპიზოდით, რომელშიც არცერთი აქამდე ნაცნობი პერსონაჟი არ ფიგურირებს, შთამბეჭდავი ნდობის გამოხატულებაა – რომ აღარაფერი ვთქვათ თანამედროვე ყურადღების ხანგრძლივობისადმი ნდობის იშვიათ ნიშანზე – მაგრამ ეს არის სრულყოფილი საწყისი ზალპი დანარჩენი ისტორიისთვის. მალე ჩვენ სრულად ენის მხარეს ვართ და იმედის, რომელსაც ის წარმოადგენს დისტოპიის ფონზე, რომელიც სხვაგვარად თავის თავშია ჩაკეტილი. ისინი, ვინც მიჩვეულნი არიან უფრო მკაცრ ჟანრულ ნამუშევრებს, როგორიცაა „The Last of Us“, გარდაუვლად ვარაუდობენ ყველაზე უარესს ყოველ სცენარში, რომელშიც ის აღმოჩნდება, მაგალითად, როდესაც მოხეტიალე გადარჩენილთა ჯგუფი, რომელსაც ტომას დოჰერტის ლინკი ხელმძღვანელობს, დიდ მისიის დროს მის თავშესაფარში (ელვის პრესლის „გრეისლენდის“ მამულში) შეიჭრება. მაგრამ „სამოთხე“ ჩვენს ცინიზმს ჩვენს წინააღმდეგ იყენებს, წარმოუდგენლად ეფექტური შედეგებით, ისე, რომ ეს ჰგავს მოძრავ გამოცდილებას ბრწყინვალე „A Quiet Place: Day One“-ში. ისიც ეხმარება, რომ ვუდლი თავის შესრულებას ზუსტად საჭირო, შეუმჩნეველ ნოტაზე წარმართავს, სადაც გამაგრებული, მაგრამ შეშინებული ენი სულისშემძვრელ კონტრასტს უქმნის სტერლინგ კ. ბრაუნის „ცალკეულ გამანადგურებელ რაზმს“. ჩვენ არ ვამჟღავნებთ სახელმწიფო საიდუმლოებებს, როდესაც ვამბობთ, რომ ეს ორი საბოლოოდ ერთმანეთს ხვდება, როდესაც ქსავიერი ატლანტადან, საქართველოდან, მისი დანიშნულების ადგილიდან შორს ეშვება. მაგრამ, იმ დროისთვის, სერიალი იყენებს ყოველ შანსს, რომ მათი კონკურენტი მსოფლმხედველობები ერთმანეთის წინააღმდეგ დაუპირისპიროს, როგორც წესი, ჭკვიანურად და მოულოდნელად. ფლეშბეკების ორგანული გამოყენება სიუჟეტისა და პერსონაჟების ხარვეზების შესავსებად დიდ საქმეს აკეთებს, ხშირად „დაკარგულებს“ (Lost) მოგვაგონებს იმით, თუ რამდენად ოსტატურად ერწყმის წარსული აწმყოს. მიუხედავად ამისა, მაყურებელი არ იქნება მზად იმისთვის, თუ სად წაიყვანს ეს მოგზაურობა მათ – და როგორ იმოქმედებს ეს მთელი სეზონის განმავლობაში. მიუხედავად იმისა, რომ ყველაფერი კარგად მიდიოდა, „სამოთხე“ არ იყო იდეალური სატელევიზიო სეზონი. „სამოთხის“ ყველა ყველაზე მნიშვნელოვანი ფიგურის ანსამბლიდან, ზოგი სხვებზე უფრო მიმზიდველი აღმოჩნდა. ჯულიან ნიკოლსონის...