ჰოლივუდის მოხმობით, ოსკარზე ნომინირებული ფილმის „დაცემის ანატომია“ ვარსკვლავი არტჰაუსის ფესვებს უბრუნდება ბერლინის კონკურსანტი ფილმით. მარკუს შლაინცერის შავ-თეთრ დრამაში ის მე-17 საუკუნის ქალს განასახიერებს, რომელიც მამაკაცის საფარქვეშ ცხოვრობს. **სკოტ როქსბორო** (ევროპის ბიუროს უფროსი) მსოფლიო მალე ბევრად მეტ სანდრა ჰიულერს იხილავს. აღიარებულ გერმანელ მსახიობს, რომელიც ოსკარზე იყო ნომინირებული ფილმისთვის „დაცემის ანატომია“, და რომლის ევროპული არტჰაუსის ტრიუმფები მოიცავს ჯონათან გლეიზერის „ინტერესის ზონას“ (2023), მარენ ადეს „ტონი ერდმანს“ (2016) და ჰანს-კრისტიან შმიდის „რეკვიემს“ (2006), ძალიან დიდი წელი ელის. ის ტომ კრუზთან ერთად ალეხანდრო ჯ. ინიარიტუს ნანატრ დრამედია „დიგერში“ ითამაშებს, ხოლო რაიან გოსლინგთან ერთად ფილ ლორდისა და კრისტოფერ მილერის სამეცნიერო-ფანტასტიკურ ნამუშევარ „პროექტი ჰეილ მერიში“ მიიღებს მონაწილეობას. თუმცა, სანამ იფიქრებთ, რომ ჰიულერი მხოლოდ ჰოლივუდში გადაინაცვლებს, ის უბრუნდება იმ სფეროს, რომელმაც მას რეპუტაცია მოუტანა. მარკუს შლაინცერის მკაცრი, შავ-თეთრი ისტორიული დრამა „როუზი“ ჰიულერს კვლავ უკიდურესობამდე უბიძგებს. ფილმის მოქმედება სასტიკი ოცდაათწლიანი ომის (1618-1648) შემდგომ პერიოდში ვითარდება, რომელშიც გერმანიის ზოგიერთ რეგიონში დაღუპულთა რიცხვმა მოსახლეობის 50 პროცენტს გადააჭარბა. ჰიულერი ნაწიბურებიან, დუმილის მოყვარულ ჯარისკაცს, ქალს განასახიერებს, რომელიც დიდი ხანია მამაკაცის საფარქვეშ ცხოვრობს. ის პატარა სოფელში მიდის დიდი ხნის მიტოვებული ფერმის მოსათხოვნად, თავის თავს მეპატრონის დაკარგულ შვილად წარმოაჩენს. დროთა განმავლობაში, საეჭვო, ღრმად მორწმუნე სოფლის მოსახლეობა ნელ-ნელა იწყებს ამ შრომისმოყვარე, ღვთისმოშიში მამაკაცის მიღებას. მაგრამ როუზი მუდმივ შიშში ცხოვრობს, რომ მისი ტყუილი გამოაშკარავდება, რასაც პოტენციურად სასიკვდილო შედეგები მოჰყვება. რეალური ისტორიული შემთხვევებით შთაგონებული „როუზი“ ავსტრიელი რეჟისორის მარკუს შლაინცერის მესამე სრულმეტრაჟიანი ფილმია კანის კონკურსანტი „მაიკლის“ (2011) და ტორონტოში პრემიერულად ნაჩვენები „ანჯელოს“ (2018) შემდეგ. ჰიულერი „ჰოლივუდ რეპორტერს“ ესაუბრა ფილმის მსოფლიო პრემიერამდე ბერლინში, კონკურსის ფარგლებში. მან ისაუბრა კარიერაში ერთ-ერთი ყველაზე მომთხოვნი როლის შესრულებაზე, იმაზე, თუ როგორ უკავშირდება მე-17 საუკუნის ეს ისტორია დღევანდელ მომენტს და რა ისწავლა კრუზთან და სხვა მსახიობებთან მუშაობისას. **როგორ ჩაერთეთ ფილმის გადაღებებში და რა დაგაინტერესათ „როუზში“?** მარკუსმა [შლაინცერმა] მკითხა, მინდოდა თუ არა ამ როლის თამაში. წავიკითხე სცენარი და ძალიან საინტერესო აღმოჩნდა. მომეწონა მსგავსი პერსონაჟის განსახიერების იდეა და იმის შესაძლებლობა, რომ მისთვის ერთგვარი ძეგლი, ანდერძი შემექმნა. ასევე მინდოდა მცოდნოდა, შევძლებდი თუ არა ამას. რადგან ნამდვილად რთული იყო იმის თამაში, ვინც ასე ინიღბება და ასეთი ცხოვრებისეული ისტორია აქვს. ეს აქამდე არასდროს გამიკეთებია. ამიტომ დამაინტერესა. ასევე მაინტერესებდა მარკუსის მუშაობის სტილი და ის პერიოდი, რომელშიც ფილმი ვითარდება – ოცდაათწლიანი ომის შემდგომი დრო – რომელიც, ვფიქრობ, აქამდე არ გამომიკვლევია კინოში. **ადრეც გითამაშიათ მამაკაცის როლები სცენაზე, მათ შორის ცნობილი ჰამლეტი. რა იყო თქვენთვის მთავარი გამოწვევა „როუზის“ როლში შესვლისას?** თეატრში მამაკაცის როლის შესრულება განსხვავდება კინოსგან. [სცენაზე] ნათელია, რომ მე ვარ ქალი მსახიობი, რომელიც როლს ასრულებს, და მას შეიძლება მივუდგეთ სხვადასხვა დონეზე, გარდა იმ რეალისტურისა, რასაც ამ ფილმში ვხვდებით. მით უმეტეს აქ, სადაც პერსონაჟის სიცოცხლეს საფრთხე ემუქრება, თუ ის აღმოჩენილი იქნება. ეს ქმნის განსხვავებულ დაძაბულობას და ეს განსხვავებული ამოცანაა [მსახიობისთვის] როგორც ფიზიკურად, ასევე მენტალურად. ასე რომ, ეს უფრო სარისკო იყო, და ამან საინტერესო კვლევის საშუალება მომცა, რომ გამეგო, რა არის რეალურად საჭირო [როლის შესასრულებლად]. **როგორ ააწყვეთ თქვენი პერსონაჟი?** რაც ძალიან დამეხმარა, იყო [კოსტიუმების დიზაინერის] დორის ბარტელტის კოსტიუმები – ისინი წარმოუდგენლად ზუსტი და დამხმარე იყო. ჯავშანს ჰგავდა. ბევრი სხვადასხვა ფენა იყო, რომელიც ყოველ დილით უნდა ჩამეცვა, მკერდის შესაკრავებიდან დაწყებული „რქით“ [პენისის პროთეზი], რომელსაც ყოველთვის ვატარებდი, მთელ სხეულზე საფენებით დამთავრებული, ისე რომ ქალური ფორმები აღარ ჩანდა. ეს მთელი რიტუალი იყო. და, რა თქმა უნდა, დამეხმარა ყოველ დილით [ვიზაჟისტ] ანეტ კაიზერთან ერთად მაკიაჟის გაკეთება სახის შესაცვლელად. ასევე ვცდილობდი სხვა სტაბილურობა, სხვა სიმშვიდე და ფოკუსი მეპოვა, რათა აღმოჩენის შიში დამემალა. ეს იყო ალბათ ჩემი მთავარი სამუშაო. **„როუზს“ ბევრი დიალოგი არ აქვს; ფილმის უმეტესი ნაწილი მოძრაობებსა და მზერაზეა აგებული. შეგნებულად ფიქრობდით იმაზე, თუ როგორ უნდა გემოძრავათ, როგორც მამაკაცად გადაცმულ ქალს?** კოსტიუმი უკვე კარნახობს გარკვეულ მოძრაობებს – ფეხსაცმელი, რამდენად მძიმეა, რამდენად დიდია, ყველაფერი, რაც გეცვა. მაგრამ საქმე ასევე მდგომარეობდა ჩემს მოძრაობაში გარკვეული სიმშვიდის პოვნაში, ყოველგვარი დაძაბული ჟესტების გარეშე. ამან ძალიან დამეხმარა. მაგრამ როცა მამაკაცებს ვუყურებ, ისინიც ძალიან განსხვავებულად მოძრაობენ. არ არსებობს მამაკაცის მოძრაობის ერთი კონკრეტული სტილი. არსებობს კლიშეები, რა თქმა უნდა, რომელთა თავიდან აცილება ვეცადე. ჩემთვის ეს უფრო სიმშვიდესა და გააზრებულობაზე იყო, იმაზე, რომ როუზს ყოველთვის ჰქონდა წარმოდგენა, რა ხდებოდა ირგვლივ.